Eetcafé voor de eenzamen (Blog)

Door Ria Brands

Met mijn moeder (91) en mijn gehandicapte zus (51) ga ik nu al ruim een jaar elke tweede maandag van de maand naar het eetcafé in ons dorp. Er wordt heerlijk gekookt door een heuse kok die dat samen met zijn vrouw vrijwillig doet. Altijd een zelf getrokken soepje vooraf, dan een uitgebreide maaltijd, een dessert (niet zijn grootste passie) en ter afsluiting een kopje koffie of thee met een koekje. Vor een bedrag van 7 euro. Het eetcafé wordt in samenwerking met vier organisaties georganiseerd. Een welzijnsorganisatie, een zorgorganisatie voor ouderen en twee zorgorganisaties voor verstandelijk beperkten.

Er komen elke maandag ongeveer 50 mensen naar het eetcafé. In het begin bleken veel groepjes naar het eetcafé te komen. De organisatie vond dat lastig en bedacht de regel dat als je binnen komt je een gekleurd kaartje krijgt en dan naar de tafel moet waar die kleur ook ligt. Bij de introductie van dit systeem was er veel weerstand. Zo ook bij mijn moeder die weinig uit eten gaat en graag zelf wil kiezen waar ze zit. Zo komt er ook een vriendin van haar die ze niet meer zo vaak ziet omdat ze beiden slecht ter been zijn. Ze is dan blij om deze vriendin op het eetcafé weer tegen te komen en bij haar te kunnen zitten. Na wat aandringen heb ik voor elkaar dat ik in ieder geval bij mijn moeder en zus kan zitten op zo’n avond. Verder verbaas ik me er dan over dat zoveel bezoekers het maar over zich heen laten komen en er niets van durven te zeggen.

Het was september en zoals elke keer werd de avond door een van de organiserende partijen geopend. Met grote verbazing hoorde ik aan wat er gezegd werd. Dat het goed was dat door de regel van gekleurde briefjes nu niet meer die groepjes (ouderen) kwamen die bij elkaar wilden zitten. Dat dit een eetcafé voor de eenzamen was (?) met de bedoeling om elkaar beter te leren kennen. En daarom was het onderwerp waar we over moesten praten vanavond: de vakantie. Waar ben je deze vakantie naar toe geweest? Ik kijk mijn tafel rond en vroeg wie er op vakantie was geweest. Het zijn ouderen van over de 80 jaar en enkele verstandelijk gehandicapten. Nee, niemand was weggeweest. Dit onderwerp had totaal geen aansluiting bij de doelgroep van het eetcafé.

Na deze keer werd er gelukkig geen onderwerp meer voor het gesprek aan tafel gegeven. De koks doen hun werk uitstekend. Er zijn enkele vrijwilligers die al de hele middag bezig zijn om alles voor de koks te snijden en te zorgen dat de tafels gedekt zijn. Langzamerhand is er een vast groepje vrijwilligers. Elke keer is het weer een puzzel voor ze hoeveel schaaltjes waar neergezet moeten worden. Maar er begint iets van routine plaats te vinden. Tot vorige maand. Er was een heus muziekgezelschapje uitgenodigd en terwijl we binnen kwamen werd ons verteld dat de avond tot half 10 duurde i.p.v. 8 uur. Klein probleempje was dat ze dat vergeten waren om van te voren aan de deelnemers te melden. Zo moesten (wilden) toch verschillende mensen eerder weg. En, niet onbelangrijk, is dit wat we willen? Het is een eetcafé, geen feestavond. En andere activiteiten vragen wellicht om een andere doelgroep of tenminste de vraag of we hier op zitten te wachten.

Ik zie de goede bedoeling wel. Alleen, ook hier zie ik dat effectief communiceren nog wel een dingetje is voor de meeste mensen. Echt aansluiten bij de doelgroep.

Contact