Denk niet ‘Ik ben hulpverlener, ik weet wat goed voor u is. Durf los te laten en heb vertrouwen in de inwoner.’ (Blog)

Door: Esther Jager, Kantelcoach MEE, Training & Consultancy

Brief van een inwoner
Om me verder te helpen wilde je een soort bezoekrooster afspreken. Ik heb het hier met de anderen van mijn kring over gehad en ze zeiden dat we dat zelf wel met elkaar zullen regelen.

Eindelijk, na 17 jaar is een loodzware last van mijn schouder gevallen. Die molensteen om mijn nek ben ik kwijt geraakt. Eindelijk heb ik weer de ruimte om adem te halen. Ik voel me bevrijd van een loodzware last en ik kan eindelijk weer leven na 17 jaar lang te moeten overleven: Weg uit dat penariehuis, weg uit de zorgen, weg uit die negatieve sfeer.

Nee, ik ben niet afgegleden. Ik heb nog steeds hetzelfde niveau, maar ik ben daar vastgelopen waardoor ik me niet meer goed kon ontwikkelen. Toch beschouw ik de jaren dat ik daar woonde niet als verloren jaren. Ook van die ervaring heb ik veel kunnen leren en er is ook iets goeds uit voort gekomen. Ik heb dit appartement kunnen kopen uit de overwaarde en er een aardig centje aan over gehouden. Waardoor ik mezelf eindelijk een keertje heb kunnen verwennen en dat mag dan ook na jaren van armoe en gebrek.

Geef me de kans hier wat van te maken. En maak je geen zorgen over me dat ik eenzaam ben of in een gat kan vallen tijdens de wintermaanden. Want ik heb al vele winters meegemaakt en overleeft en me geen moment verveeld of eenzaam gevoeld en in de donkere avonden blijf ik toch liever thuis. En als ze me uit willen nodigen dan komen ze me maar halen en brengen ze me ‘s avonds laat maar thuis. Ik ga de straat niet meer over! Als dit huis na een half jaar een janboel is geworden is er rede tot zorgen en wekelijkse controles door vrienden. Ik ben niet voor niets verhuisd. Daar kon ik niet meer zelfstandig leven. Hier zal dat veel beter kunnen. En als ik hulp nodig heb, mag ik mijn vrienden altijd bellen. Net zoals ze mij ook mogen bellen. Dat regelen we onder elkaar. Ik ben wel vaak alleen, maar ik voel me niet eenzaam. Ook in een grote groep mensen kun je je zelfs heel eenzaam voelen.

Als het na een half jaar een puinhoop is geworden, dan is er echt rede tot zorg. Dus geef me een kans er wat van te maken en kom na 6 maanden dan maar terug om te kijken hoe het dan met me gaat. Dat is wat ik kwijt wilde om bepaalde dingen duidelijk te maken. Probeer te begrijpen waarom ik verhuisd ben en dat ik wel behoefte aan hulp heb bij administratieve taken en een beetje hulp in de huishouding. Maar geen hulp bij sociale contacten en zeker geen sociale controles of betuttelingen, want dat lijkt me energie en tijdverspilling.

Wilt u bewerkstelligen dat ook uw inwoner zo’n krachtige brief schrijft, waar regie en verantwoordelijkheid uit blijken? Geef handen en voeten aan de transformatie door medewerkers de training Sociale Netwerkversterking te gunnen met daaraan gekoppeld een periode met een ‘kantelcoach’. Zodat het echt beklijft in de dagelijkse manier van doen.

Contact